Πώς να ξεκινήσεις να βγάλεις από μέσα σου τον πόνο που μοιάζει βουνό; Ξεκινάς ένα blog? Και τι να πεις όταν χάνεις το πιο πολύτιμο πράγμα που είχες ποτέ; Αναρωτιέμαι…σ’ένα χωρισμό τι είναι αυτό που μας στοιχίζει περισσότερο; Το ότι χάνουμε την ανθρώπινη επαφή μ’έναν άνθρωπο που άγγιξε την ψυχή μας ή η έλειψη της τρυφερότητας και της εγγύτητας που μοιραστήκαμε. Νιώθω περισσότερο πόνο για το δεύτερο. Αλλιώς θα μπορούσαμε να μείνουμε δυο φίλοι. Αλλά δεν μπορώ.
Συγχώρεσε με αγάπη μου αλλά αυτή τη στιγμή μου φαίνεται πως δε θα μπορέσω να σ’αγαπήσω με τρόπο απλά φιλικό. Για μένα σημαίνεις πολλά περισσότερα. Δεν πιστεύω πως δε θα ζηλέψω όταν βάλεις κάποιον άλλον στην αγκαλιά σου. Είσαι τυχερός γιατί εσύ προχώρησες καθώς η δική μου αγάπη έμενε σταθερή. “Αλοίμονο σ’αυτούς που μένουν πίσω.” Μακάρι να μπορούσα να σε κρατήσω στη ζωή μου αλλά κάθε σου κίνηση με πληγώνει. Πώς μπορείς να μου φέρεσαι τόσο ψυχρά; Να προτιμάς την παρέα του φίλου σου που τον ξέρεις μόλις λίγους μήνες από τη δική μου που σε λάτρεψα για 7 χρόνια; Πώς μπορείς να κάνεις μαζί του ό, τι έλεγες πως ήθελες να κάνουμε μαζί παλιότερα; Αν μπορούσες μονάχα να μου φερθείς όπως φέρεσαι τώρα σε αυτόν…
Δε βλέπω άλλη λύση από το να φύγω μακρυά σου, να αποφεύγω ό, τι σε θυμίζει. Όσο κι αν μου λες ότι μ’αγαπάς σαν άνθρωπο, η αγάπη σου αυτή με διαλύει. Αντίο, λοιπόν, πρώτη μου αγάπη. Στην ψυχή μου θα κρατήσω σα φυλαχτό τις όμορφες μας στιγμές και την ανάμνηση της αγκαλιάς σου που μου χάριζε την αίσθηση της απόλυτης ασφάλειας και ολοκλήρωσης.
Σε αγάπησα όσο τίποτε και κανέναν άλλο στη ζωή μου. Για σένα θα μπορούσα να κάνω τα πάντα. Μόνο όταν ήσουν κοντά μου ένιωθα την ψυχή μου να γαληνεύει και να παύει το αίσθημα της απουσίας σου να με στοιχειώνει. Ήθελα να είμαι διαρκώς στην λάμψη της μαγευτικής σου παρουσίας γιατί τότε μόνο ένιωθα αληθινά ευτυχισμένος. Πίστευα πως θα είμαστε για πάντα μαζί…
Και τώρα έχω μείνει μόνος με τον πόνο που αφήνει πίσω μια αγάπη τόσο τεράστια όσο η δική μας, με μια καρδιά κομμάτια και δυο μάτια που συνεχώς αιμοραγούν δάκρυα γιατί δεν υπάρχει πλέον το χάδι σου να τα επουλώσει. Έχω να κάνω μπάνιο μέρες, τρώω ελάχιστα και δεν αντέχω να κοιμηθώ περισσότερο από λίγες ώρες χωρίς το κεφάλι μου να ουρλιάζει από σκέψεις για σένα. Δε θέλω να βλέπω κανέναν που δεν είναι εσύ. Έχω ανάγκη περισσότερο από κάθετι να σε νιώσω κοντά μου αλλά ξέρω πως αν σε δω θα μου κάνει περισσότερο κακό.
Έτσι, μ’αυτό το post σ’αποχαιρετώ και αποτυπώνω στο χωροχρόνο την παντοτινή αγάπη μας. Εύχομαι να ‘σαι πάντα καλά κι ευτυχισμένος. Η ζωή σου να είναι γεμάτη αγάπη κι ευτυχία. Σ’ευχαριστώ για το όνειρο. Σ’αγαπώ!
