Το χειρότερο ήταν πως όταν κάποια στιγμή τσακώθηκε με τη μητέρα του και βγήκαμε έξω για καφέ άρχισε να στέλνει μηνύματα στον πρώην μου για να μοιραστεί μαζί του το τι έγινε. Με πειράζει το γεγονός πως μόνο αυτός έχει πλέον τη δυνατότητα να μοιράζεται εμπειρίες, καταστάσεις και συναισθήματα με τον άνθρωπο που θεωρούσα στήριγμά μου για τόσα χρόνια.

Ίσως να μην μπορώ να συνεχίσω μια φιλική επαφή με το παιδί. Θα δείξει… Έχω πάρει απόφαση, όμως, να σταματήσω το κλαψούρισμα κι όλη αυτή την απίστευτη μιζέρια.  Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό έτσι.

Γιατί έπρεπε να μου τον γνωρίσεις ως φίλο σου και να με βάλεις στη διαδικασία να γίνουμε φίλοι; Δεν μπορώ να αντικρύσω πλέον κανέναν από τους δυο σας. Πώς να δικαιολογηθώ στο παιδί; Θα βάλω τα δυνατά μου γιατί δε φταίει σε τίποτα. Πώς έγιναν έτσι τα πράγματα;

Γιατί η ζωή μου εξελίχθηκε έτσι; Εφτά χρόνια πέρασαν… τόση ενέργεια, τόση προσπάθεια, τόση αγάπη, τόσα συναισθήματα χαμένα. Αξίζουν οι όμορφες αναμνήσεις και το “μάθημα ζωής” (που ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω) τον πόνο, την απόρριψη και το χαμένο χρόνο; Νιώθω σα να είμαι ανίκανος να με ερωτευτεί κάποιος. Έτσι θα είναι; Πάντα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος από εμένα;

Πόσο κακό πρέπει να είναι το να κυνηγάς το ονειρό σου για αληθινό έρωτα για να σ’ανταμοίβει η ζωή με τέτοιο ανυπόφορο πόνο;

Συγχώρεσε με αγάπη μου αλλά αυτή τη στιγμή μου φαίνεται πως δε θα μπορέσω να σ’αγαπήσω με τρόπο απλά φιλικό. Για μένα σημαίνεις πολλά περισσότερα. Δεν πιστεύω πως δε θα ζηλέψω όταν βάλεις κάποιον άλλον στην αγκαλιά σου. Είσαι τυχερός γιατί εσύ προχώρησες καθώς η δική μου αγάπη έμενε σταθερή. “Αλοίμονο σ’αυτούς που μένουν πίσω.” Μακάρι να μπορούσα να σε κρατήσω στη ζωή μου αλλά κάθε σου κίνηση με πληγώνει. Πώς μπορείς να μου φέρεσαι τόσο ψυχρά; Να προτιμάς την παρέα του φίλου σου που τον ξέρεις μόλις λίγους μήνες από τη δική μου που σε λάτρεψα για 7 χρόνια; Πώς μπορείς να κάνεις μαζί του ό, τι έλεγες πως ήθελες να κάνουμε μαζί παλιότερα; Αν μπορούσες μονάχα να μου φερθείς όπως φέρεσαι τώρα σε αυτόν…

Δε βλέπω άλλη λύση από το να φύγω μακρυά σου, να αποφεύγω ό, τι σε θυμίζει. Όσο κι αν μου λες ότι μ’αγαπάς σαν άνθρωπο, η αγάπη σου αυτή με διαλύει. Αντίο, λοιπόν, πρώτη μου αγάπη. Στην ψυχή μου θα κρατήσω σα φυλαχτό τις όμορφες μας στιγμές και την ανάμνηση της αγκαλιάς σου που μου χάριζε την αίσθηση της απόλυτης ασφάλειας και ολοκλήρωσης.

Σε αγάπησα όσο τίποτε και κανέναν άλλο στη ζωή μου. Για σένα θα μπορούσα να κάνω τα πάντα. Μόνο όταν ήσουν κοντά μου ένιωθα την ψυχή μου να γαληνεύει και να παύει το αίσθημα της απουσίας σου να με στοιχειώνει. Ήθελα να είμαι διαρκώς στην λάμψη της μαγευτικής σου παρουσίας γιατί τότε μόνο ένιωθα αληθινά ευτυχισμένος. Πίστευα πως θα είμαστε για πάντα μαζί…

Και τώρα έχω μείνει μόνος με τον πόνο που αφήνει πίσω μια αγάπη τόσο τεράστια όσο η δική μας, με μια καρδιά κομμάτια και δυο μάτια που συνεχώς αιμοραγούν δάκρυα γιατί δεν υπάρχει πλέον το χάδι σου να τα επουλώσει. Έχω να κάνω μπάνιο μέρες, τρώω ελάχιστα και δεν αντέχω να κοιμηθώ περισσότερο από λίγες ώρες χωρίς το κεφάλι μου να ουρλιάζει από σκέψεις για σένα. Δε θέλω να βλέπω κανέναν που δεν είναι εσύ. Έχω ανάγκη περισσότερο από κάθετι να σε νιώσω κοντά μου αλλά ξέρω πως αν σε δω θα μου κάνει περισσότερο κακό.

Έτσι, μ’αυτό το post σ’αποχαιρετώ και αποτυπώνω στο χωροχρόνο την παντοτινή αγάπη μας. Εύχομαι να ‘σαι πάντα καλά κι ευτυχισμένος. Η ζωή σου να είναι γεμάτη αγάπη κι ευτυχία. Σ’ευχαριστώ για το όνειρο. Σ’αγαπώ!